Strijd.

Liever niet. Dan hoeft er niemand te stranden, ook al is Amsterdam waar ik nu over lees natuurlijk wel een aangename stad om te verpozen. Als je niet competeert of strijdt, strand je wellicht ook minder snel. Maar, sommigen vinden dat saai.

Ik niet.

Ik vind Simon Sinek een inspirator en of hij competitie nastreeft? Volgens mij juist niet. Niet dat iedereen zo moet en kan zijn uiteraard, maar hij laat wel overduidelijk zien dat alles naast elkaar kan bestaan. En, iets uitdragen waardevoller is dan te veel kopiëren van anderen zowaar. Dat is duurzamer, en wie daaraan bijdraagt vormt een team en geen al dan niet uit elkaar gevallen groep.

Opdat iedereen zo in vrijheid ideeën verder uitwerken kan en vervullen, als zij dat wensen uiteraard. Dan blijft er vast veel gevaar bespaard. Ik vind het onprettig wanneer jassen of schoenen worden vernield. Ik kan alleen maar denken dat er heel veel andere mensen zijn die zich graag puur en alleen op de dood (met mantel) richten en daarmee dit thema op waarde schatten en daarbij niet iemand anders (metafoor) dood wensen zowaar.

Ik wens namelijk dat iedereen blijft leven zodat wij ons nog meer op grijze oncologische gebieden richten kunnen. Daar waar genezing in dit grijze gebied met de vele nieuwe oncologische ontwikkelingen mogelijk gaat zijn. En daardoor veel inspiratie voor de geneeskunde biedt.

#We keep on running.

#Optimisme. #Marathon. #Aandacht voor (verborgen) verdriet. #Medische oncologie. #Amsterdam.