Privacy.

Zowel de real life als digitale variant. Ook in een land als Nederland. Zonder mensen die ergens (digitaal) tussen willen staan. Wie is er hier dan kinderlijk denk ik dan maar. Mensen die graag chillen of zelf aangeven liever lui dan moe te willen zijn? Ik vraag me af of in plaats van anderen saboteren zelf in projecten investeren in ieder geval in-the-end iets meer voldoening geeft.

Dat is wellicht een switch in mindset maar je bent in mijn beleving niet minder als je je eigen werk (als graver) verricht. En het geeft daarbij waarschijnlijk meer positieve energie in plaats van het tegenovergestelde te doen zo waar (behalve wanneer je tevens wordt gebombardeerd uiteraard). Opdat gerechtigheid komt. Net als een einde aan desinformatie in onder andere de media en een weghouden van relevante (juridische) informatie voor welzijn zowaar.

In de tussentijd blijf ik me richten op de medische oncologie, en dat wat patiënten in bepaalde ziekte-fases meer of minder bezighoudt en om Sanders nog eens te citeren.

‘The experience of being ill can be like waking up in a foreign country. Life, as you formerly knew it, is put on hold while you travel through this other world as unknown as it is unexpected. […] They want a roadmap that will help them manage their new surroundings.’

Dat hoeft als oncologie patiënt niet in je eentje en daar komt bij hen bij voorkeur een gezonde vechtlust kijken om hen zo snel mogelijk weer in een goede mindset te doen laten belanden. Dit is een uitdaging wanneer curatie binnen de oncologie nog een optie is maar nog niet alles bekend op geneeskundig gebied (ook voor de arts niet). Daarmee is het voor mij een inspirerende fase waarin je veel voor patiënten betekenen kunt en er op onderzoeksvlak waar een vleugje onzekerheid aanwezig is, nog veel kan worden verkend. Fris vooruit.   

#Curatie. #GGG. #Medische oncologie. #Leven. #Gray oncologic areas. #Klassiek.

Zie o.a. Sanders L. Diagnosis. Dispatches from the frontlines of medical mysteries. (2009).