Ups en downs.

Soms kan het waardevol zijn (wanneer dit tenminste niet te lang duurt) om iets negatiefs mee te maken of een negatieve stemming te doorleven omdat je je daarna ten volle bewust bent van hoe het ook kan, hoe het beter kan.

Wat daarbij eigenlijk wel een voorwaarde is, is dat die stemming bijvoorbeeld heel plots verandert zodat je je daarmee ten volle bewust bent van de nieuwe of andere dynamiek. Daarbij is het om hier goed op te kunnen reflecteren ook essentieel dat je je tegelijkertijd realiseert dat je hierna (gelukkig) weer in die positieve situatie zit.

Ik vermeld dit graag omdat een verandering in stemming normaliter geleidelijk verloopt en jij en je omgeving dit dan soms niet of maar lichtelijk opmerken. De COVID pandemie, waar we samen steeds geïsoleerder raakten, is hier een voorbeeld van. Mensen die ernstig ziek zijn en dat gedurende een langere tijd zijn, kunnen een ander voorbeeld zijn zowaar. Soms weet een omgeving niet altijd hoe te reageren omdat zij zich ook zelf heel anders opstellen zowaar.  

Inloophuizen voor kanker zijn een voorbeeld om bijvoorbeeld dit ‘allene’ gevoel die patiënten in die situaties kunnen ervaren ietwat te verminderen, bijvoorbeeld door lotgenoten contact. Eerder schreven wij over gevoelens die samen gaan met verdriet en dat je behalve droefheid ook andere aspecten kunt ervaren die een extra belemmering kunnen vormen zoals het hebben van minder energie, motivatie, een gevoel van machteloosheid, extreme eenzaamheid of een verminderd gevoel van zelfvertrouwen die normaliter wel altijd aanwezig is. Daar weer in de juiste ambiance een positieve draai aan geven, is meer dan waardevol.

Zie o.a.                                             IPSO